Rozdział 14. Szalony rytm serca

Po około dwudziestu minutach drzwi do łazienki się otworzyły. Gdy Jack wyszedł oniemiałam z wrażenia. Wiedziałam, że będzie wyglądał rewelacyjnie, ale nie sądziłam, że aż tak. Jego przystojna twarz rozświetlała pokój. Serce zaczęło bić mi szybciej.

- Ej, co jest? Wyglądasz, jakbyś rozbierała mnie wzrokiem, a dopiero co się ubrałem. – powiedział z cwanym uśmieszkiem. Wiedział, że na niego lecę i niecnie to wykorzystywał. Pewnym krokiem podszedł do mnie i nachylił się lekko. Ja jednak wyminęłam go i powiedziałam:

- Moja kolej. – zrobił minę urażonego dziecka i usiadł na łóżku.

Szybko się umyłam, zrobiłam lekki makijaż i spięłam włosy w kucyk. Ubrałam się w jeansy i zwiewną, niebieską koszulkę. Gdy wyszłam wszystko było posprzątane.

- Zgłupiałeś? – zapytałam – Jeszcze tego brakowało, żebyś sprzątał w moim pokoju.

- Przecież ja też tu spałem. Po prostu odwdzięczam się za gościnę. – odpowiedział i podszedł bliżej. Zlustrował mnie wzrokiem od dołu do góry i podniósł jedną brew.

- No, co? – spytałam niecierpliwie. Czekałam aż coś powie.

- Zrobiłaś to specjalnie. – nie wyglądał na zadowolonego.

- O czym ty mówisz? – zdziwiłam się. Podszedł i objął mnie w talii. – No powiesz mi w końcu, o co chodzi?

- Wyglądamy tak samo. – odsunęłam się od niego. Rzeczywiście. Oboje mieliśmy niebieskie bluzki i jeansy. Wybuchłam śmiechem.

- Uwierz mi, to nie było zamierzone. Zaraz się przebiorę i… - odwróciłam się, lecz on pochwycił moją dłoń. 

- Nie, nie trzeba. W ogóle mi to nie przeszkadza. Jesteś bardzo słodka, gdy jesteś taka roztrzepana. – uśmiechnął się zalotnie.

- Mówisz?

- Tak, i to jeszcze jak. – przyciągnął mnie do siebie i ujął moją twarz w dłonie.  Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w moje usta, aż wreszcie poczułam na sobie jego wargi. Zamknęłam oczy. Pocałunek był namiętny, ale wyczuwałam w nim nutkę zachłanności. Po kilku minutach zaczął całować moją szyję, a mi serce zaczęło bić, jak oszalałe. Byłam wręcz pewna, że on słyszy jego przyspieszony rytm. Lekko zsunął mi rękaw bluzki i pocałował ramię. Później wrócił do ucha i szepnął:

- Podobało się? – Odsunął się i uśmiechnął w ten niesamowity sposób. Nogi odmówiły mi posłuszeństwa i nie chciały mnie dłużej utrzymywać. Więc Jack nachylił się i mnie złapał.

- Zrobiłeś to specjalnie. – powiedziałam z wyrzutem. Pomógł mi wstać.

- Ja? Nie wiem, o czym ty mówisz. – zrobił minę niewiniątka. Nasze przekomarzania przerwał dzwonek, mówiący o tym, że jedzenie jest już gotowe.

- Chodźmy jeść. – rzekłam, ciągnąc go za rękę. – Jeszcze do tego wrócimy.

- Bardzo ładnie pachnie to twoje „danie jedenaste”. – odparł, gdy schodziliśmy do kuchni.

- Może to nie to, co faszerowana kaczka, ale da się zjeść. – odpowiedziałam. Jedliśmy naleśniki z syropem czekoladowym, a do tego sok ze świeżo wyciśniętych pomarańczy. To moje ulubione danie. Jack jadł, aż mu się uszy trzęsły. Gdy tak na niego patrzyłam coś błysło mi w słońcu. I wtedy przypomniałam sobie, o co miałam go zapytać.

- Jack, - popatrzył na mnie – jaki masz łańcuszek? Zapewne nie taki, jak ja, a bardzo mnie to ciekawi.

Wyjął wisior spod koszulki, a moim oczom ukazał się srebrny księżyc.

- Ty masz Wisior Miłości, a ja mam Wisior Nieba. – powiedział, patrząc na moją szyję. Odruchowo dotknęłam jego łańcuszka. Był diamentowy, podobnie jak mój.
Z zamyślenia wyrwał mnie telefon. Przestraszona, aż podskoczyłam. To był SMS od Martina. Było mi tak przyjemnie z Jack’iem, że kompletnie zapomniałam o Martinie. Dopuściłam się zdrady, to niedopuszczalne. Martin był pierwszy.

Zawartość wiadomości była następująca:

„Różyczko moja kochana, mocno tęsknię za tobą. Bardzo bym chciał, mieć cię przy sobie. Jednak wiem, że to niemożliwe. Myślę o tobie w każdej chwili. Każdy kwiat przypomina mi ciebie. Nie potrafię skupić się na zajęciach, bo zakrzątasz moją głowę. Ale wiem, że za dwa dni będziemy razem. I tylko to sprawia, że jakoś się trzymam. Kocham, Martin.”

I co ja mam teraz zrobić? Przecież nie powiem o tym Jack’owi.

-   Kto to? – zapytał z zaciekawieniem Jack.

- Martin. Pisze, że tęskni. – odpowiedziałam lakonicznie. Jack zmarszczył brwi. Był przy tym bardzo poważny. Spojrzałam na zegarek. Była godzina wpół do jedenastej.

- Ale późno się zrobiło. Mam parę rzeczy do załatwienia. Chcesz mi pomóc, czy wracasz do domu? – zapytałam chłopaka. W kuchni pojawiła się pani Brenda, aby zabrać naczynia.

- Mogę ci pomóc, a co będziemy robić?

- Pani Johann, czy chce pani wypłatę pieniężną, czy czekiem? – zapytałam gosposię.

- Jeżeli to nie sprawi Panience problemu, to wolałabym pieniądze. – odpowiedziała mi kobieta.

 - Oczywiście. Jak Pani wygodnie. – kobieta zabrała się do pracy.

- To właśnie będzie nasza praca. Idziesz ze mną? – zwróciłam się do Jack’a.

- Pewnie. A dokąd, jeśli można wiedzieć? – spytał chłopak.

- Do sejfu. – odpowiedziałam. Weszliśmy do pomieszczenia o czerwonych ścianach. Było tu czysto i pusto, bo oprócz wielkiej skarbonki, nie było tu nic. Kod był sześciocyfrowy: 170390 – data moich urodzin, do tego potrzebny był również odcisk mojej dłoni.

- Nie boisz się, że wykorzystam dostęp do tego twojego sejfu? – zapytał Jack. Zaśmiałam się głęboko.

- Oczywiście, że nie. W środku są kamery, więc gdy wejdzie inna osoba niż ja, to sejf się nie otworzy. – odpowiedziałam chłopakowi.

- O rany… - zdziwił się Jack, gdy wielkie, metalowe pudło się otworzyło.

- Co cię tak dziwi? Nie wiedziałeś o tym, że jestem milionerką? Jestem najbogatszą dziewczyną w całym mieście. Sponsoruję trzy fundacje dla dzieci i dwie dla starszych ludzi. Ufundowałam teren sportowy mojemu liceum. – Willows otworzył buzię ze zdziwienia.

- Jak to możliwe? – spytał wybałuszając oczy.

 - Moi rodzice byli bogaci, a ja odziedziczyłam to wszystko po nich. Byłam jedyną spadkobierczynią.

- Proszę. – powiedziałam, podając plik banknotów.

- Ile zarabiają u ciebie pracownicy?

- Dwa i pół tysiąca miesięcznie. Może to niedużo, ale mieszkają tu i jedzą, więc powinno wystarczyć na ich zainteresowania. – odparłam, zamykając sejf. - Może wreszcie zamkniesz buzię, co?

- Wciąż nie mogę w to uwierzyć. – rzekł, gdy wychodziliśmy z sejfu.