Rozdział 12. Pragnienie

                                               ***

Jezu Chryste, co to za dziwak? W co ja się wpakowałam? Jaka chłosta, to jest nienormalne. Przecież nie żyjemy w średniowieczu. Gdy wyszliśmy z tej sali byłam cała roztrzęsiona.

- Rose, wszystko w porządku? - zapytał Jack.

- Tak - skłamałam.

- Przecież widzę, że jesteś załamana. - jednak zauważył.

- To czemu się głupio pytasz? - byłam coraz bardziej rozdarta.

- Bo to mnie tylko utwierdziło, że nie czujesz się dobrze. Chodź do mnie. - przytuliłam go. Naprawdę tego teraz potrzebowałam. Pocałował mnie we włosy i pogładził po plecach.

- Mógłbyś mnie zawieźć do domu? Tylko najpierw się przebiorę. - zapytałam.

- Nie musisz się przebierać. Te stroje są szyte na miarę. Na nikogo innego nie będą pasować. Po prostu są twoje. - powiedział Jack.

- Jednak wolę się przebrać. Nawet do samochodu się nie zmieści ta suknia. - uśmiechnęłam się blado. Chwilę później byliśmy już u pani Karp.

- Jak poszło? - zapytała na wejściu.

- Świetnie - powiedziałam nieszczerze. - Wracam do domu i chciałabym się przebrać.

- Oczywiście. To twoje rzeczy. - podała mi ubranie, a ja poszłam do łazienki. Przez drzwi słyszałam rozmowę Jack'a i madame Sofii.

- Wie pani, to jest bardzo delikatna sprawa. Rose chciała, by ta informacja została między nami. Żeby nikt o tym nie wiedział. Czy mogę liczyć na pani dyskrecję, madame Karp? - spytał grzecznie chłopak.

- Oczywiście, ale czy jesteś pewny, że robisz dobrze? Czy władca przypadkiem nie powinien o tym wiedzieć? - niepewnie zapytała kobieta.

- I co by to dało? Mogłoby nawet pogorszyć sprawę. Nie uważa pani, że władca mógłby chcieć zabić Rose dla władzy? Ta sprawa jest bardzo delikatna, więc im mniej osób o tym wie, tym lepiej. - podsumował Jack. A ja ubrana już wyszłam z łazienki.

- Czy jesteś gotowa? Możemy jechać?

- Tak. - odpowiedziałam krótko.

Oczami Jack'a...

Rose szybko zasnęła w samochodzie. Widać była bardzo przybita wyjaśnieniami władcy. Tym razem już wiedziałem gdzie znajduje się jej dom, więc podjechałem pod bramę. Automatycznie się otworzyła i wjechałem dalej. Ostrożnie wysiadłem i wyciągnąłem Rose z samochodu. Musiała być bardzo zmęczona, ponieważ nawet się nie przebudziła, gdy ją niosłem do domu.

Drzwi otworzył nam starszy pan po pięćdziesiątce.

- Dzień dobry - przywitałem się.

- Dzień dobry, panie Willows - odpowiedział mężczyzna. Byłem zdziwiony, że zna moje nazwisko. Jemu się nie przedstawiałem. Najwyraźniej gosposia musiała mu o mnie powiedzieć.

Wszedłem z Rose na górę do jej sypialni i delikatnie położyłem ją na łóżku. Jak ona jest piękna, gdy śpi. Po prostu aniołek. Dobrze, że patrzenie na śpiące dziewczyny nie jest karalne. Umarłbym chyba, gdybym nie mógł na nią patrzeć. Delikatnie uśmiechała się przez sen. Sama słodycz po prostu. Ciekawe czy przy innej dziewczynie też bym się tak zachwycał, jak przy Rose? Czy tylko jest to spowodowane zauroczeniem? Przy niej tracę zmysły. Gdy jest przy mnie, staram się resztkami sił, opanować moje zdenerwowanie. Nigdy czegoś takiego nie miałem. Oczywiście spotykałem się z dziewczynami, ale to był tylko czysty seks. Nic mnie z nimi nie łączyło. Aż do chwili, gdy zobaczyłem Rose. Już wtedy, w tunelu wiedziałem, że jest kimś wyjątkowym. Ten jej upór i arogancja tylko mnie do niej zachęcił. Może to głupie, ale im bardziej się buntowała, tym bardziej mnie do niej ciągnęło. Czułem, jakby była mi przeznaczona. Jednak to do niej należy decyzja. To ona jest Księżniczką, a ja... Kim ja tak naprawdę jestem? Nikim. Zwykłym Szatiarem, na którego Bogini Nieba nawet nie spojrzy.

- Jack... - wyrwał mnie z zamyślenia głos Rose. Już chciałem się odezwać, gdy zobaczyłem, że ma zamknięte oczy. Czyżby znowu o mnie śniła? To mi się w głowie nie mieści. Jestem chyba najszczęśliwszym chłopakiem na ziemi. 

Zbliżała się północ i postanowiłem, że czas by już opuścić mą ukochaną. Już zacząłem wstawać, gdy ona przyciągnęła mnie do siebie. 

- Zostań ze mną, proszę. - powiedziała już w pełni świadoma. Musiałem ją niechcący obudzić. - Nie zostawiaj mnie samej.

- Dobrze. Zostanę. - odpowiedziałem, a ona położyła głowę na mojej piersi. I w tej oto pozycji spaliśmy to rana.

Rozdział 11. Strach przed nieznanym

Znowu wchodziliśmy po tych starych schodach. Jakby nie mogli zrobić tu windy. Strasznie mnie to denerwowało. Trwało to stanowczo za długo. 

- Czemu nazwałeś mnie Błękitną Księżniczką? - zapytałam Jack'a, gdy pan Charlie nie mógł nas usłyszeć.

- Rose, jesteś nią. Jesteś Boginią Nieba. Dlatego w twoim tytule jest błękit. - odpowiedział spokojnie.

- Ale co to znaczy?

- Jest legenda, że Trzynasta Gwiazda przyniesie nam zbawienie. Tylko w jednym stuleciu pojawiła się trzynastka. To była twoja mama. Ty jesteś druga. Dziedziczysz władzę. Wiedziałem o tym, odkąd zobaczyłem twoje ramię. Wiedziałem, że należysz do rodziny królewskiej. - wytłumaczył. 

- Przecież moja mama umarła na białaczkę. - zaprotestowałam. To nie mogło dziać się naprawdę. To było sprzeczne z naturą. Nic z tego nie rozumiałam. 

- Twoja ludzka, zastępcza matka. Boginie w niebiańskim świecie nie mogą mieć dzieci. A przynajmniej te dzieci nie mogą tam przebywać. Dlatego Księżniczka Isabella musiała cię oddać ludziom. Życie w przestworzach byłoby dla ciebie wówczas bardzo niebezpieczne. Teraz jednak, to ty będziesz musiała przejąć władzę i ocalić nasze istnienie. W tobie jest nadzieja na to, że nasz gatunek przetrwa. - mówił, z niepewnością w oczach. Zapewne bał się, że zaraz ucieknę stąd z krzykiem. W zasadzie chciałabym to zrobić, ale wiem, że i tak mnie znajdą.

- Kto jeszcze o tym wie? - spytałam - Nie chcę, żeby inni zachowywali się tak, jak madame Karp. To strasznie wkurzające. 

- Tylko my troje. Ja nikomu nie powiedziałem, jeżeli poprosimy panią Sofię, to też powinna nic nie mówić. A ty chyba sama siebie nie wydasz, co?

- Oczywiście, że nie. Masz mnie za głupią? - zbulwersowałam się.

- Nie, jednak musisz pamiętać, że zwykłym ludziom nie możesz tego powiedzieć. Innym Agryfinom również, ponieważ ktoś może wykorzystać te informacje przeciwko tobie. - odparł z przejęciem.

- Czy władca o tym wie? - spytałam.

- Nie, i chyba będzie najlepiej, jeżeli się nie dowie. Dla nich jesteś po prostu zagubioną gwiazdą. 

Odetchnęłam z wyraźną ulgą. 

W końcu dotarliśmy na miejsce. Pan Braun otworzył nam drzwi i uśmiechnął się uspokajająco.

Mistrz Black ubrany był w biały garnitur. Zupełnie nie wiem po co. Kompletnie to do niego nie pasowało. Ciekawa jestem kto go ubrał. Na pewno facet. Kobieta nigdy nie wybrałaby takiego bezguścia. 

- Rosemarie. Wyglądasz oszałamiająco. - zachwycił się władca.

- Dziękuję - powiedziałam i lekko dygnęłam. Naprawdę, że też ja muszę takie rzeczy robić.

- Siądźcie przy stole. Zaraz powinni podać do stołu -  rzekł i zadźwięczał małym, złotym dzwoneczkiem. Do komnaty weszli kelnerzy trzymający jedzenie w srebrnych tacach.

Oczami Jack'a...

Nie podobało mi się to w jaki sposób Pan patrzył na Rose. Jest jakiś podejrzany. Tak jakby była ona jego własnością, a tak nie jest. 

Przynieśli jedzenie. Była to pieczona kaczka faszerowana jabłkami, podawana z ziemniakami i żurawiną. Do tego było białe wino wytrawne. Nie przepadałem za tą odmianą wina, więc delikatnie odmówiłem kelnerowi. Najwidoczniej Rose też nie smakowała, bo poprosiła o słodkie czerwone.

- Ja proszę to samo.

- Czy wam smakuje?- zainteresował się władca.

- Tak, naturalnie. Wszystko jest pyszne - odpowiedziała Rose. Wiedziałem, że kłamie. Zawsze gdy to robi, to nosek jej się odrobinę marszczy. Zdążyłem to zauważyć, bo wystarczająco dużo razy mnie okłamała, że nic jej nie jest. Jednak o uśmiechu i miłości do mnie mówiła prawdę, dlatego napisałem jej ten list. Tylko czemu dzisiaj tak dziwnie zareagowała, gdy się z nią przywitałem. Może się przestraszyła, lub gorzej, ja ją wystraszyłem swoim wyznaniem. Nie powinienem się z tym tak bardzo spieszyć, ale spanikowałem, gdy zobaczyłem Martina w jej domu. Chyba jestem o nią zazdrosny.

- Rosemarie - zwrócił się do dziewczyny władca - czy mam ci wszystko opowiedzieć, czy masz jakieś konkretne pytania?

- W zasadzie to mam parę pytań. - odpowiedziała -  Czemu to się nazywa Kwatera Księżyca?

- Jesteśmy sługami bogów. To oni nadali temu miejscu taką nazwę. Niestety nie zależy to ode mnie. - odparł.

- No dobrze to już wiem gdzie jestem. A drugie pytanie to co ja tu robię?

- Żeby odpowiedzieć na to pytanie, muszę ci najpierw powiedzieć kim się stałaś. - zaoponował władca.

- Tak mniej więcej to wiem, że stałam się Szatiarką, że muszę pomagać innym ludziom, że mam dobre serce i tak dalej. - powiedziała, wyraźnie znudzona Rose.

- Ja jestem ziemskim władcą Niebios - zaczął mówić Pan - moim zadaniem jest dopilnować, by nie stała ci się krzywda, ale jednocześnie karać lub nagradzać za czyny jakie popełniłaś. Jeżeli zrobisz dobry uczynek, na przykład pomożesz staruszce znaleźć dom, to zostaniesz za to sowicie nagrodzona, zaś gdy uczynisz coś złego, na przykład podłożysz komuś nogę, lub przejdziesz obojętnie obok człowieka, leżącego na ziemi to czeka cię chłosta. Wtedy nie będziemy mieli żadnych skrupułów, alby zmniejszyć ci karę. Rozumiesz?

- Tak - odpowiedziała przestraszona dziewczyna.

- Proszę, abyś zwracała się do mnie z należytym mi szacunkiem, rozumiemy się? - zapytał retorycznie.

- Tak, panie - poprawiła się.

- No dobrze, wszystko zostało wyjaśnione. Jeżeli nie masz żadnych pytań to możecie już iść. - powiedział władca, jakby chciał się nas pozbyć. Widać było, że Rose chce jeszcze o coś zapytać, jednak jej odwaga się ulotniła. Więc tylko dygnęła i wyszliśmy z sali.

Rozdział 10. Młody Bóg

Po pół godzinie dotarliśmy na miejsce. Teraz Kwatera była ogromna. Trzy murowane wieże zdobiły cały kompleks. Wokół rozpościerał się niesamowity ogród z żywopłotem i fontannami. Trawnik upiększały kolorowe kwiaty, które dodawały kwintesencji całemu wyglądowi.

Tym razem do budynku weszliśmy głównymi drzwiami.

-  Szybko do madame Karp! - ponaglił mnie pan Braun, gdy podziwiałam wnętrze. - Dzisiaj nie możemy się spóźnić, a zostało tylko półtorej godziny. - mówił, wyciągając zegarek. Wyglądał, jak królik z filmu "Alicja w Krainie Czarów".

- Dobrze, dobrze. Już idę. - odpowiedziałam, wolno wchodząc po schodach.

Wreszcie dotarłam do pokoju pani Sofii. Przywitała mnie z otwartymi ramionami.

- Och Kwiatuszku, to tylko jedna noc, ale bardzo mi cię tutaj brakowało. Trudno być jedyną dziewczyną w całym tym zamku. - rzekła, sadzając mnie na krześle przy lusterku.

- Co będziemy dzisiaj robić? - spytałam z nieukrywaną ciekawością. Chciałam, by wreszcie wszystkie te tajemnice się skończyły. W pewnym momencie drzwi do pomieszczenia się otworzyły i do środka wszedł chłopak. Był nieziemsko przystojny. Miał śliczne zielone oczy, prosty nos i blond, zmierzwione włosy. Wyglądał, jak młody bóg, a nie nastolatek. Opięta koszulka eksponowała jego mięśnie, których zapewne nie miał przypadkiem. Uśmiechnął się do mnie i wtedy zobaczyłam te oszałamiające dołeczki w policzkach. Gdybym teraz stała, to na pewno wylądowałabym na podłodze, ponieważ nogi pode mną się ugięły. Wyglądał na starszego ode mnie. 

- Cześć Rose, dzień dobry madame Karp. - powiedział uprzejmie się kłaniając. Skąd on zna moje imię? Wie kim jestem? A najważniejsze pytanie: kim on jest?

- Witaj Jack'u. Heinz'a jeszcze nie ma, więc będziesz musiał chwilkę za nim poczekać. - odpowiedziała mu kobieta, jednak on wciąż patrzył na mnie. Tak jakby oczekiwał na moją reakcję. 

Zaraz, zaraz... Przecież dzisiaj dostałam list od niejakiego Jack'a. Czyżby to był on? Niemożliwe. Nawet się nie znamy. Przynajmniej ja go nie znam, bo on najwidoczniej tak. I to bardzo dobrze. 

- Hej. - powiedziałam nieśmiało. Było to dla mnie nowością. Zazwyczaj nie wstydziłam się przed chłopakami. 

- Ej... Coś taka czerwona? - zapytał ze śmiechem. Zażenowałam się jeszcze bardziej. Moja twarz przybrała chyba kolor purpury, zaś w brzuchu coś mnie łaskotało. Czyżby to były te przysłowiowe motylki, czy tylko odruch wymiotny? A może na serio się zakochałam - to by była wtedy miłość od pierwszego wejrzenia. Jednak ja w taką nie wierzę, dlatego zakładam, że to grypa żołądkowa. A on może znać mnie ze szkoły.

- To co będziemy dzisiaj robić? - powtórzyłam pytanie to pani Karp.

- Dzisiaj się wszystkiego dowiesz, Rose. Niby nie będzie ci to potrzebne, bo ty masz to we krwi, ale to standardowa procedura. - wyprzedził z odpowiedzią chłopak.

- O czym ty mówisz Jack? - zapytała kobieta. - Jakiej krwi?

- To wy nie wiecie? - jednocześnie pokiwałyśmy przecząco głową.

- Rose jest Księżniczką. - otworzyłam buzię ze zdziwienia, zaś madame Sofia wybałuszyła oczy.

- Czemu się tak dziwicie? Książek nie czytacie? - zapytał Jack. - Pani powinna zauważyć, gdy ją pani ubierała. Nie zaciekawiło to pani?

- Ale co miałoby mnie zaciekawić? - spytała zbulwersowana już kobieta.

- Znaku. Rose ma znak. - odpowiedział spokojnie.

- Znak, jak znak. Ty też go masz. Dwie gwiazdki. - rzekła kobieta, a ja przysłuchiwałam się ich konwersacji.

- Rose ma Różę. - powiedział, a pani Karp o mało co nie zachłysnęła się powietrzem. - Nie bez powodu ma na imię Rosemarie. Jest Błękitną Księżniczką.

Madame zaczęła mi się kłaniać. Zmieszana nie wiedziałam, co powiedzieć. Przecież nie codziennie człowiek się dowiaduje, że jest z rodziny królewskiej.

- Czy może pani przestać? - zapytałam, a kobieta szybko się wyprostowała. W tej chwili przyszedł stylista Wollart i wybawił mnie z niezmiernie krępującej sytuacji. 

- Dzień dobry panienko Rosemarie. - ukłonił się grzecznie, po czym zwrócił się do chłopaka. - Chodź Jack.

Pani Sofia wróciła do swojego zajęcia. Nie odezwała się ani słowem, a ja byłam tam tylko ciałem. Myślami wędrowałam w przestworzach. Nawet nie wiem kiedy do izby wszedł pan Charlie.

- Czy są już gotowi? - zapytał z wyraźnym przejęciem.

- Tak, oczywiście. - odpowiedzieli chórem styliści. Wszyscy zebrani w pokoju nie mogli oderwać ode mnie wzroku. Czułam się tym bardzo skrępowana.

- Czemu tak na mnie patrzycie? - zapytałam.

- Podziwiamy. - odpowiedział mi pan Heinz.

- Ona chyba sama nie wie, jak wygląda. - zabrał głos Jack i podszedł do mnie. Stanął za mną i chwycił za ramiona. Delikatnie mnie odwrócił w stronę stojącego lustra.

- Spójrz - zakomenderował. To co zobaczyłam w lustrze to był cud. To nie mogłam być ja. Ja jestem brzydka, a kobieta w lustrze była boginią.

- To... to ja? - spytałam niepewnie.

- A kto? - uśmiechnął się chłopak, a ja zobaczyłam te słodkie dołeczki. I to był jego błąd, bo teraz nie siedziałam, lecz stałam i niestety gdyby mi nie pomógł, leżałabym jak długa.

- Może wyjdziemy na chwilkę? - zaproponował stylistom pan Braun. Byłam jakby w transie.

- Nic ci nie jest? - zapytał z troską.

- Nie byłoby, gdybyś się nie uśmiechał tak seksownie. - ponowił uśmiech i znów musiał mnie przytrzymać. - O mój Boże...

- Tak, dokładnie. Powiedziałaś to na głos.

Myślałam, że teraz spalę się ze wstydu. Chciałam zapaść się pod ziemię.

- Nie przejmuj się. Ty też wyglądasz olśniewająco. - powiedział. Delikatnie przybliżył swoje usta do moich, jednak cały czas patrzył mi w oczy. Poczułam jego ciepłe wargi wbijające się w moje usta. Pocałunek był namiętny i niepewny. Bowiem nie wiedział czy ja też będę tego chciała. Ja jednak odwzajemniłam go. Całował tak zmysłowo, jak nikt inny przed nim. On jest chyba prawdziwym bogiem. 

Nagle do pokoju weszła pani Sofia i pospiesznie oderwaliśmy się od siebie. Ukłoniła się. Znowu. Podeszłam do niej i wzięłam za ręce.

- Czy mogłaby się pani zachowywać tak, jak wcześniej? - zapytałam, a ona spojrzała na mnie z wielkim zdziwieniem.

- Czy jest Pani tego pewna?

- Oczywiście pani Karp i proszę mi mówić Rose, tak jak robiła to pani do tej pory, dobrze?

- Dobrze - odpowiedziała z uśmiechem.

- Możemy już iść? - głos zabrał Jack.

- Tak. Możemy.

Rozdział 9. Koniec

Martin odprowadził mnie do domu. Nie chciał, również zostać na obiedzie, mówiąc, że ma dużo nauki. Nie dziwię się, że ma później tak dobre oceny.

Na pożegnanie pocałował mnie czule i powiedział, że spotkamy się w weekend. Do piątku zostały jeszcze trzy dni, nie wytrzymam tyle czasu bez niego. To będą chyba najdłuższe trzy dni w moim życiu. Już tęsknię... za zapachem jego wody po goleniu, za miękkimi i pełnymi ustami, za czarnymi, pełnymi miłości oczami, hebanowymi, niedbale potarganymi włosami, a najbardziej za jego uroczym i szczerym uśmiechem.

 - Panienko Rose, przyszła poczta. - wyrwała mnie z zamyślenia pani Brenda, gdy wchodziłam do kuchni.

 - Dziękuję, pani Johann. - powiedziałam, odbierając pęczek listów. Większość kopert była taka sama, czyli opłaty. Jednak jedna, ostatnia była inna. Papier był delikatny w dotyku, miękki i pachniał różami. Pismo na liście było kaligraficzne. Zdziwiłam się bardzo, bo rzadko kto pisze takimi literami.  Ostrożnie go otworzyłam i zaczęłam czytać:

"Kochana Rose,

Kwiecie mego istnienia,

Pani mojego serca,

Najpiękniejsza Dziewczyno świata,

Aniele błękitnooki,

Najjaśniejsza Gwiazdo na bezchmurnym niebie,

Tyś jest moją duszą, mym powietrzem,

Słońcem w deszczowe dni,

Mą Muzą i natchnieniem,

Jesteś duszy mej pokarmem,

Serca mego drogim skarbem,

Każdego dnia myślę o Tobie,

Nocą śnię i marzę o Tobie,

Zawładnęłaś moim sercem,

Dawno oddanym w Twoje ręce,

Rozpadam się na kawałeczki, gdy nie ma Cię obok,

I cichutko płaczę, gdy zapada zmrok."

Podpisano: Jack.

Siedzę na schodach i płaczę bezmyślnie. Nie wiem dlaczego? Te piękne słowa poruszyły moje serce. Ale umysł zadawał jedno pytanie: kim jest Jack? Jakiś facet się we mnie zakochał, a ja nie wiem kim on jest.

Co jest ze mną nie tak?

 - Witam, nazywam się Charlie Braun. Przyszedłem do Rosemarie. - usłyszałam z dołu. Pospiesznie wytarłam oczy. Mam nadzieję, że tusz mi się nie rozmazał. Cholera, kompletnie zapomniałam o tym spotkaniu. Ciekawe czy bardzo jestem spóźniona.

 - Dzień dobry panie Charlie, stało się coś?- zapytałam, zawstydzona swoim roztargnięciem.

 - Przyjechałem po ciebie. Za dwie godziny mamy się stawić u władcy. - odpowiedział staruszek.

Rozdział 9. Zwrot wydarzeń

Uwielbiałam tu przychodzić. Mieli najlepszą czekoladę w całym mieście. Razem z Martinem chodziliśmy do niej po szkole i opowadaliśmy o tym, jak nauczycielom śnierdzi z buzi. Śmieliśmy się przy tym tak głośno, że niekiedy kelnerka nas wypraszała. Jednak teraz jesteśmy dorośli i nam nie wypada tak robić.

Usiedliśmy przy NeWie. Tak nazwaliśmy nasz stolik "NeWa". Pomysł wzięliśmy od naszych nazwisk: Newton i Walker.  Był z niego widok na całą ulicę. Zimą na opruszone śniegiem chodniki, latem na zielone korony drzew i dzieci skaczące przez skakankę, wiosną na piękne, różnokolorowe kwiaty, a jesienią na chodnik w różnych odcieniach czerwieni, brązu czy żółci.

Tym razem podszedł do nas kelner. Pewnie jest nowy.

 - Witam. Czy mogę przyjąć zamówienie? - zapytał wyuczoną regułką.

- Poprosimy dwie gorące czekolady oraz dwa croissant'y. - odpowiedziałam.

 - Już przynoszę. - zakomenderował i odszedł.

 - Jeszcze pamiętasz, co tu zwykle braliśmy? - spytał Martin.

 - Oczywiście - oburzyłam się. Co on sobie myśli? To, że nie było mnie tutaj przez jakiś czas nie oznacza, że nie pamiętam co zamawialiśmy.

 - Spokojnie. Sądziłem, że zapomniałaś czas, gdy tu bywaliśmy. - powiedział łagodnie. Może rzeczywiście trochę dramatyzuję.

 - Przepraszam. Poniosło mnie.

Przyszedł kelner z naszym jedzeniem.

 - Jak tam na studiach? - zapytałam, biorąc łyk czekolady.

 - Możliwie. Jest nawet szansa, że dostanę stypendium naukowe.

 - Gratulacje. Nie wiedziałam, że z ciebie taki mądrala.

 - Ja mądrala? A kto ukończył szkołę średnią z najlepszymi wynikami? - spytał Martin.

 - Oj tam. To tylko szkoła średnia. Ty jesteś na studiach, a to co innego. - odpowiedziałam, jedząc rogalika. Był wyśmienity.

 - Szkoła jak szkoła. Lepiej powiedz gdzie ty zamierzasz iść na studia, na jaki profil?

 - Hm... Planowałam iść na prawo, ale teraz bardziej mnie ciągnie na medycynę. - odparłam.

- Zawsze dobrze jest mieć znajomego lekarza. - powiedział żartobliwie.

 - O tak. Na pewno. - rzekłam śmiejąc się. I tak czas nam upłynął do południa. Wzięliśmy jeszcze po dwie porcje, a Martin, jak gentelman zapłacił za wszystko.

Rozdział 8. Koniec

Wiem, przepraszam. Należy mi się niezły opiernicz za to.

Miłego czytania 😃

_________________________________________________________________________________

Zaniemówiłam z wrażenia. Jednak dalej coś mnie niepokoiło.

 - Spokojnie Różo. Aż tak dobrze całuję? - zapytał bezczelnie.

 - Możliwe. Co nie zmienia faktu, że było to wielce niestosowne. Nie uważasz? - droczyłam się z nim. Uwielbiałam to robić, ponieważ zawsze tak słodko się wkurzał.

 - Panno Walker, przy Pani trudno zachowywać się stosownie. Tym bardziej, że wygląda Pani olśniewająco. - powiedział z nonszalancją i zakręcił mną dwa razy.

 - Panie Newton, Pan to potrafi sprawić kobiecie przyjemność. Jednak Pańskie zachowanie jest karygodne! - odpowiedziałam mu z udawaną złością i ruszyłam przed siebie. Martin szybko się ze mną zrównał.

 - Panno Różo, śmiem wątpić w Pani rację. Nie ma Pani absolutnie podstaw, by tak sądzić. - coraz bardziej wychodził z równowagi, a mnie się chciało śmiać, jednak miałam niewzruszony wyraz twarzy.

 - Ależ mam! I radzę Panu tego więcej nie robić, ponieważ konsekwencje Pańskich czynów będą wielce poważne. - rzekłam z podniesioną głową. Złapał mnie za rękę i przysunął do siebie. Patrzył na moje usta. Wodził wzrokiem po mojej twarzy. Czułam ciepło, które przeszło mi od czubka głowy, aż po palce u stóp. Przybliżył się do mnie i delikatnie musnął swoimi wargami moje. Po chwili pocałunek stał się głębszy, jednak tym razem bez języka.

 - Nadal twierdzisz, że to było niestosowne? - spytał, lekko się uśmiechając.

 - Tak - powiedziałam z czystej przekory. Na co on zareagował bardzo szybko. Jednym ruchem mnie podniósł i przerzucił sobie przez ramię.

 - Miarka się przebrała moja panno. -odpowiedział groźnie, lecz z uśmiechem na twarzy.

 - Zostaw mnie, Martin! Wszyscy na nas patrzą. - wyrywałam się, jednak bezskutecznie.

 - Nie interesuje mnie to. Postawię cię dopiero w kawiarni. - powiedział głosem nie słyszącym sprzeciwu.

Już gdzieś to widziałam. Tak jakbym przechodziła deja vu. Jakby kiedyś to się już zdarzyło.

 - Jesteśmy na miejscu - usłyszałam - jak się udała Pani podróż, Panno Walker? - postawił mnie na ziemię.

 - Byłaby lepsza, gdybym mogła iść o własnych nogach. - powiedziałam, poprawiając ubranie.

 - Tak przynajmniej było zabawnie. - otworzył mi drzwi. - Zapraszam.

Rozdział 8 cd

Oczami Martina...

 - Tak w ogóle to co z twoją głową? - zapytałem.

 - Zapomniałam o niej. Nie boli mnie już. Ale po tym uderzeniu czuję się tak jakoś inaczej. Tak lżej. - powiedziała zamyślona. Czegoś się domyśla. Muszę temu, jak najszybciej zapobiec.

 - Może dlatego, że dowiedziałaś się, że żyję? - wyszczerzyłem zęby w uśmiechu.

 - Tak. Bardzo się cieszę. Brakowało mi ciebie. - wtuliła się w moje ramię. Znałem ją na tyle, by wiedzieć, że głowę zaprząta jej Jack. Trzeba ją zająć czymś innym. Szliśmy za ręce do pobliskiej kawiarni. Mijaliśmy sąsiadów, którym się kłanialiśmy. Większość uważała nas za narzeczeństwo. Nie wiem kto rozpuścił taką plotkę.

Postanowiłem utwierdzić ich w tym przekonaniu.

Przechodziliśmy przez rynek. W pewnym momencie zatrzymałem się i spojrzałem Róży w oczy.

 - Stało się coś? - zapytała. Ja jednak nie odpowiedziałem jej, tylko pocałowałem. Przechodnie na nas patrzyli i bili brawo. Róża nie protestowała, więc uznałem, że jej się podoba i wetknąłem język do buzi. Ona zrobiła to samo. Moja ręka z pleców zeszła na tyłek. Dłonią zmierzwiła mi włosy. Mimo iż to urok, to zadziałało na mnie  niesłychanie podniecająco.

Całujemy się pierwszy raz od piętnastu lat. Zawsze tego chciałem, ale nie w taki sposób. Chciałem, by była świadoma tego, co robi. Jednak nie mogłem sobie pozwolić, by rozmyślała o Jack'u. Staliśmy tak jeszcze przez chwilę. Lekko odsunąłem się od niej i spojrzałem w oczy. Zawsze je podziwiałem. Próbowała złapać oddech, nie za dobrze jej to szło.

 - Spokojnie Różo. Aż tak dobrze całuje? - zapytałem z szelmowskim uśmiechem.

Oczami Jack'a...

Kręciłem się trochę po mieście. Nie mogłem zebrać myśli. Serce mnie bolało, że pozwoliłem jej odejść. Z drugiej jednak strony on pochodzi z dobrej rodziny, znają się od lat. A ja? Przecież nie można pokochać kogoś kogo zna się jeden dzień.

Może jestem stuknięty, ale ja naprawdę ją kocham.

                                           ***

Z ledwością stałam o własnych nogach. Wszyscy na mnie patrzyli. Martin mnie pocałował! Czyli co teraz? Pokocha mnie? Zostaniemy parą? W sumie to czemu nie? Jego znam i jego kocham. Na nikim mi tak nie zależy, jak na nim i wiem również, że jemu zależy na mnie.

Rozdział 8. Komplikacje

Gdy wchodziłam do kuchni Jack się uśmiechał. Nie chciałam nic mówić, ale w łóżku też się zaśmiał. Wtedy udałam, że nic nie widzę, jednak teraz byłam bardzo ciekawa, co go do tego skusiło.

 - Co ci tak wesoło? - zapytałam. Poszerzył uśmiech. Zobaczyłam te seksowne dołeczki. Aż się kolana pode mną ugięły.

 - Ty mnie rozśmieszasz. Jesteś bardzo zabawna, Rose. - powiedział. - Siadaj, bo ci wystygnie.

 - To mój dom, a ty zachowujesz się swobodniej ode mnie. - rzuciłam z udawanym urażeniem. On znowu się uśmiechnął, a jego zęby powalały bielą. Usiadłam obok niego przy stole. W ciszy zaczęliśmy jeść.

 - Rose, chciałbym ci coś powiedzieć. - zaczął - Ja cię ko...

W pewnym momencie do kuchni wszedł chłopak.

 - Martin!! - krzyknęłam i rzuciłam mu się w ramiona. Przytulił mnie mocno.

 - Róża. Nie widzieliśmy się przez noc, a ty już się stęskniłaś? - zapytał.

 - Zawsze za tobą tęsknię. Oh, przepraszam. Martin poznaj Jack'a. Jack to jest Martin.

 Chłopak podszedł do nas i podał rękę Martinowi.

 - Dużo o tobie słyszałem. Naprawdę mi przykro. Ale teraz Rose przynajmniej będzie szczęśliwa.

 - Cieszę się, że wreszcie cię poznałem. To ty jesteś tym szczęściarzem, który kłopocze główkę Róży nawet w nocy. - powiedział, śmiejąc się.

 - Dobra wystarczy gadania o moich snach - przerwałam ich dyskusję. - Martin tak w ogóle to co tutaj robisz?

 - Przyjechałem po ciebie. Chciałem cię zabrać na gorącą czekoladę. Możemy iść we troje. - zwrócił się do Jack'a.

 - Nie, dziękuję. Powinienem się zbierać. I tak zająłem ci dużo czasu.

 - To nie był kłopot. Świetnie się bawiłam. Mam nadzieję, że kiedyś to powtórzymy. - powiedziałam.

 - Na pewno. - ukłonił się i pocałował moją dłoń. - Do widzenia, Rose.

 - Pa, Jack.

Oczami Martina...

Strasznie nie pasował mi ten typ. Będę musiał się go jak najszybciej pozbyć.

 - To co? Idziemy? - zapytałem.

 - Idziemy.

Oczami Jack'a...

Wyszedłem z jej domu ze łzami w oczach. Kogo ja chcę oszukać? Może i o mnie śniła, ale to Martina tak naprawdę kochała.

Rozdział 7. Koniec

Przepraszam, że przez ostatnie kilka dni nie byłam aktywna. Natłok pracy. Majówka itd. Mam nadzieję, że mnie zrozumiecie. Postaram się to naprawić.
_________________________________________________________________________________

Wróciłem do swojego pokoju z uśmiechem na ustach. Teraz to już chyba nie zasnę do rana. Mam nadzieję, że ona mnie też wysłucha. Że będziemy razem. Muszę ją przecież chronić. Jej nie może stać się krzywda. Najlepiej by było, gdybyśmy stąd uciekli. Gdzieś daleko. Zostawić tutaj te wszystkie zmartwienia. Niestety ona jest księżniczką i nie będzie chciała żyć z kimś takim, jak ja. Prawo nakazuje, by związała się z członkiem rodziny królewskiej.  Ja nie należę do tego grona, więc tak naprawdę jestem nikim.

Gdy o tym myślałem, czas mi się niemiłosiernie dłużył. Chciałem ją wreszcie zobaczyć. Te piękne, błękitne oczy, które wyglądają, jak najczystsza tafla wody. Te cudowne, blond włosy, które jeszcze bardziej podkreślają jej oczy.

Nawet nie zauważyłem, gdy nastał ranek.

Ktoś cicho zapukał do drzwi. Za nimi stała uczesana i ubrana Rose.

 - Dzień dobry Jack - powiedziała z uśmiechem.

 - Dzień dobry. Jak się spało? - zapytałem.

 - Czy to nie ja powinnam cię o to spytać?

 - Możliwe. Niemniej jednak chciałbym usłyszeć twoją odpowiedź.

 - Bardzo dobrze. Nic nie było by w stanie podnieść mnie z łóżka.

Zaśmiałem się cicho pod nosem. Kto by się spodziewał? Na szczęście tego nie zauważyła.

 - Za dwadzieścia minut będzie śniadanie, więc ubieraj się. - powiedziała i wyszła.

Po kwadransie pokój był posprzątany, a ja gotowy. Postanowiłem wyjść wcześniej. Jak w każdym domu kuchnia najprawdopodobniej była na dole. Zszedłem schodami na parter. Tam rozpościerał się przepyszny zapach bekonu i smażonych jajek. Czuć również było sok z pomarańczy.

W kuchni krzątała się starsza pani może po pięćdziesiątce. Właśnie wkładała chleb do tostera.

 - Dzień dobry. Nazywam się Jack Willows. - przedstawiłem się. Szybko odwróciła się w moją stronę i wytarła ręce w fartuszek.

 - Witam. Brenda Johann. Jestem gosposią panienki Rose. - podała grzecznie rękę. Pocałowałem ją z szacunkiem. Lekko się zmieszała. Pokazała mi miejsce przy stole, gdzie mogłem usiąść, zaś sama zabrała się za kończenie śniadania.

Po dwóch minutach zeszła do nas Rose.

 - Wszystko gotowe.

 - Dziękuję pani Brendo. - powiedziała.