Rozdział 8. Komplikacje

Gdy wchodziłam do kuchni Jack się uśmiechał. Nie chciałam nic mówić, ale w łóżku też się zaśmiał. Wtedy udałam, że nic nie widzę, jednak teraz byłam bardzo ciekawa, co go do tego skusiło.

 - Co ci tak wesoło? - zapytałam. Poszerzył uśmiech. Zobaczyłam te seksowne dołeczki. Aż się kolana pode mną ugięły.

 - Ty mnie rozśmieszasz. Jesteś bardzo zabawna, Rose. - powiedział. - Siadaj, bo ci wystygnie.

 - To mój dom, a ty zachowujesz się swobodniej ode mnie. - rzuciłam z udawanym urażeniem. On znowu się uśmiechnął, a jego zęby powalały bielą. Usiadłam obok niego przy stole. W ciszy zaczęliśmy jeść.

 - Rose, chciałbym ci coś powiedzieć. - zaczął - Ja cię ko...

W pewnym momencie do kuchni wszedł chłopak.

 - Martin!! - krzyknęłam i rzuciłam mu się w ramiona. Przytulił mnie mocno.

 - Róża. Nie widzieliśmy się przez noc, a ty już się stęskniłaś? - zapytał.

 - Zawsze za tobą tęsknię. Oh, przepraszam. Martin poznaj Jack'a. Jack to jest Martin.

 Chłopak podszedł do nas i podał rękę Martinowi.

 - Dużo o tobie słyszałem. Naprawdę mi przykro. Ale teraz Rose przynajmniej będzie szczęśliwa.

 - Cieszę się, że wreszcie cię poznałem. To ty jesteś tym szczęściarzem, który kłopocze główkę Róży nawet w nocy. - powiedział, śmiejąc się.

 - Dobra wystarczy gadania o moich snach - przerwałam ich dyskusję. - Martin tak w ogóle to co tutaj robisz?

 - Przyjechałem po ciebie. Chciałem cię zabrać na gorącą czekoladę. Możemy iść we troje. - zwrócił się do Jack'a.

 - Nie, dziękuję. Powinienem się zbierać. I tak zająłem ci dużo czasu.

 - To nie był kłopot. Świetnie się bawiłam. Mam nadzieję, że kiedyś to powtórzymy. - powiedziałam.

 - Na pewno. - ukłonił się i pocałował moją dłoń. - Do widzenia, Rose.

 - Pa, Jack.

Oczami Martina...

Strasznie nie pasował mi ten typ. Będę musiał się go jak najszybciej pozbyć.

 - To co? Idziemy? - zapytałem.

 - Idziemy.

Oczami Jack'a...

Wyszedłem z jej domu ze łzami w oczach. Kogo ja chcę oszukać? Może i o mnie śniła, ale to Martina tak naprawdę kochała.